অসমীয়া সমাজ জীৱন আজি এক অভূতপূৰ্ব সন্ধিক্ষণত থিয় হৈছে। যি জাতীয়তাবাদে এসময়ত অসমীয়াৰ স্বকীয়তা ৰক্ষাৰ বাবে ৰাজপথ কঁপাইছিল, সেই একেই জাতীয়তাবাদ আজি যেন কুঁৱলীৰ মাজত দিশহাৰা হৈ পৰিছে। ভাষা, সংস্কৃতি আৰু ভূমিৰ অধিকাৰক লৈ আৰম্ভ হোৱা “অসমীয়া জাতীয়তাবাদ”ৰ ধাৰণাটো বৰ্তমান সময়ত বিভিন্ন ৰাজনৈতিক আৰু ধৰ্মীয় মেৰুকৰণৰ কবলত পৰি এক গভীৰ সংকটৰ মুখামুখি হৈছে।
১. আদৰ্শগত বিচ্যুতি আৰু ৰাজনৈতিক স্বাৰ্থ
অসমীয়া জাতীয়তাবাদৰ মূল ভেটি আছিল “ভাষা” আৰু “ধৰ্ম-নিৰপেক্ষ খিলঞ্জীয়া পৰিচয়”। কিন্তু শেহতীয়া দশকটোত দেখা গৈছে যে জাতীয়তাবাদৰ এই ধাৰণাটোৰ ওপৰত ধৰ্মীয় পৰিচয়ে আধিপত্য বিস্তাৰ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিছে। যিটো জাতিয়ে “কা” (CAA) বিৰোধী আন্দোলনত একত্ৰিত হৈছিল, সেই একেটা জাতিয়েই নিৰ্বাচনী যুঁজত আকৌ বিভিন্ন শিবিৰত বিভক্ত হোৱা দেখা গৈছে। জাতীয়তাবাদী দল আৰু সংগঠনসমূহৰ নেতৃত্বৰ মাজত থকা অস্পষ্টতা আৰু ক্ষমতাৰ লালসায়ো এই আন্দোলনটোক দুৰ্বল কৰি তুলিছে।
২. বিশ্বায়ন আৰু সাংস্কৃতিক আগ্ৰাসন
কেৱল ৰাজনৈতিক নহয়, সাংস্কৃতিকভাৱেও অসমীয়া জাতি আজি প্ৰত্যাহ্বানৰ মুখত। বিশ্বায়নৰ যুগত নতুন প্ৰজন্মই নিজৰ মাতৃভাষা আৰু লোক-সংস্কৃতিৰ পৰা আঁতৰি যোৱাৰ যি প্ৰৱণতা দেখা দিছে, সেয়া জাতীয়তাবাদৰ বাবে এক অশনি সংকেত। হিন্দী বা ইংৰাজী ভাষাৰ প্ৰভাৱত অসমীয়া ভাষাৰ চৰ্চা সীমিত হৈ পৰিছে। বিদ্যালয়-মহাবিদ্যালয়ত অসমীয়া মাধ্যমৰ বিলুপ্তিৰ আশংকাই জাতীয় সত্তাটোৰ মূল শিপাতে আঘাত কৰিছে।
৩. ভূমি আৰু অৰ্থনৈতিক নিৰ্ভৰশীলতা
এটা জাতি শক্তিশালী হ’বলৈ হ’লে তাৰ অৰ্থনীতি স্বাৱলম্বী হ’ব লাগে। কিন্তু অসমৰ বজাৰ আৰু ভূমি আজিও বহিৰাগত পুঁজিপতিৰ নিয়ন্ত্ৰণত। খিলঞ্জীয়াৰ ভূমিৰ অধিকাৰ সুৰক্ষিত নহ’লে জাতীয়তাবাদৰ শ্লোগান অৰ্থহীন হৈ পৰে। চৰকাৰী সুৰক্ষা কৱচৰ অভাৱত কৃষি আৰু ক্ষুদ্ৰ উদ্যোগৰ পৰা খিলঞ্জীয়া লোকসকল ক্ৰমান্বয়ে আঁতৰি আহিব লগা হৈছে।
৪. অস্তিত্ব ৰক্ষাৰ যুঁজ কোন দিশে?
অস্তিত্ব ৰক্ষাৰ এই যুঁজখন কেৱল আৱেগিক হ’লে নচলিব; ই হ’ব লাগিব বৌদ্ধিক আৰু কৌশলগত।
- ভাষাৰ পুনৰুদ্ধাৰ: প্ৰতিজন অসমীয়াই নিজৰ ঘৰত আৰু কৰ্মক্ষেত্ৰত অসমীয়া ভাষাৰ ব্যৱহাৰক লৈ গৌৰৱ কৰিব লাগিব।
- অৰ্থনৈতিক সজাগতা: ‘থলুৱা সামগ্ৰীৰ ব্যৱহাৰ’ কেৱল শ্লোগান নহৈ এক অভ্যাসত পৰিণত হ’ব লাগিব।
- সংবিধানিক সুৰক্ষা: অসম চুক্তিৰ ৬ নং দফাৰ সঠিক ৰূপায়ণৰ বাবে চৰকাৰৰ ওপৰত চাপ সৃষ্টি কৰাটো অপৰিহাৰ্য।
অসমীয়া জাতীয়তাবাদ কোনো জাতি বা ধৰ্মৰ বিৰুদ্ধে ঘৃণা নহয়, বৰঞ্চ ই নিজৰ অস্তিত্ব ৰক্ষাৰ এক স্বাভাৱিক প্ৰক্ৰিয়াহে। যদিহে আমি আজি ধৰ্মীয় বা ৰাজনৈতিক বিভাজনৰ উৰ্ধত উঠি “অসমীয়া” হিচাপে একগোট হ’ব নোৱাৰো, তেন্তে বুৰঞ্জীয়ে আমাক কেতিয়াও ক্ষমা নকৰিব। অস্তিত্বৰ এই যুঁজখন কেৱল নিৰ্বাচনৰ বাবে নহয়, ই আমাৰ ভৱিষ্যৎ প্ৰজন্মৰ পৰিচয় সুৰক্ষিত কৰাৰ যুঁজ।
