ড°হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মা কেৱল এজন ৰাজনীতিবিদ নহয় — তেওঁ অসমৰ আধুনিক ৰাজনৈতিক ইতিহাসৰ এক অসাধাৰণ চৰিত্ৰ। অসমৰ ৰাজনৈতিক ইতিহাসত কংগ্ৰেছৰ বাহিৰৰ কোনো নেতাই দ্বিতীয়বাৰ মুখ্যমন্ত্ৰী হোৱাৰ নজিৰ নাছিল। হিমন্তই সেই পৰম্পৰা ভাঙিলে। ইতিহাস সৃষ্টি কৰা সহজ, কিন্তু ইতিহাসত ভাল ঠাই পোৱাটো কঠিন।
ইতিহাসে সদায় এটা সত্য সোঁৱৰাই দিয়ে—দ্বিতীয় কাৰ্যকাল প্ৰথম কাৰ্যকালতকৈ অধিক কঠিন। প্ৰথম কাৰ্যকালত জনসাধাৰণে আশা কৰে পৰিবর্তন; দ্বিতীয় কাৰ্যকালত তেওঁলোকে বিচাৰে ফলাফল। সেয়েহে “HBS ২.০”ৰ সন্মুখত এতিয়া কেৱল ৰাজনৈতিক চেলেঞ্জ নহয়, অসমৰ ভৱিষ্যৎ নিৰ্ধাৰণৰ এক ঐতিহাসিক দায়িত্বও আছে। ১০২টা আসনৰ জনাদেশে হিমন্তক বিধানসভাত সংখ্যাগৰিষ্ঠতা দিছে — কিন্তু ইতিহাসত ভাল ঠাই পাবলৈ লাগিব আৰু বহু কাম। অসমৰ মানুহ বিচাৰে উন্নয়ন, সুৰক্ষা, আৰু মৰ্যাদা — তিনিওটা একেলগে। হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মাই এতিয়া এক ঐতিহাসিক সুযোগৰ মুখোমুখি। এই সুযোগ তেওঁ গ্ৰহণ কৰে নে নকৰে — সেয়া কেৱল তেওঁৰ ৰাজনৈতিক ভাগ্য নহয়, অসমৰ ভৱিষ্যৎ প্ৰজন্মৰ ভাগ্যও নিৰ্ধাৰণ কৰিব।
দ্বিতীয় কাৰ্যকালৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ চেলেঞ্জ: “ডেলিভাৰী বনাম নেৰেটিভ”
হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মাৰ ৰাজনীতি এতিয়ালৈকে মূলত দুটা স্তম্ভৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল আছিল—
১. উন্নয়ন আৰু কল্যাণমূলক ৰাজনীতি
২. ভূমি, জাতি, অনুপ্ৰৱেশ আৰু পৰিচয়ৰ ৰাজনীতি
প্ৰথম কাৰ্যকালত এই সমীকৰণ সফল হৈছিল। কিন্তু দ্বিতীয় কাৰ্যকালত জনসাধাৰণে কেৱল আৱেগমূলক ৰাজনীতি নহয়, দৈনন্দিন জীৱনৰ বাস্তৱ সমস্যাৰ সমাধানো বিচাৰিব।
অসমৰ জনসাধাৰণৰ মাজত এতিয়া কেইবাটাও মৌলিক প্ৰশ্ন অধিক তীব্ৰ হৈ উঠিছে—
- নিবনুৱা সমস্যা কেতিয়া হ্ৰাস পাব?
- চৰকাৰী ঋণৰ বোজা কিমান বিপজ্জনক?
- বান আৰু গৰাখহনীয়া সমস্যাৰ স্থায়ী সমাধান ক’ত?
- উদ্যোগ আৰু বিনিয়োগ বাস্তৱত কিমান বৃদ্ধি পাইছে?
- শিক্ষা আৰু স্বাস্থ্য ব্যৱস্থাৰ গুণগত উন্নতি হৈছে নে?
এইবোৰ প্ৰশ্নৰ উত্তৰ যদি চৰকাৰে দৃশ্যমানভাৱে দিব নোৱাৰে, তেন্তে “শক্তিশালী নেতৃত্ব”ৰ ভাবমূৰ্তিও সময়ৰ সৈতে ক্ষয়প্ৰাপ্ত হ’ব পাৰে।
অসমৰ ঋণ সংকট: উন্নয়নৰ আঁৰত লুকাই থকা বাস্তৱতা
হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মা চৰকাৰৰ দ্বিতীয় কাৰ্যকালৰ অন্যতম ডাঙৰ চেলেঞ্জ হ’ল অসমৰ ক্ৰমবৰ্ধমান ঋণৰ বোজা।
উন্নয়ন, কল্যাণমূলক আঁচনি আৰু বৃহৎ ৰাজনৈতিক প্ৰতিশ্ৰুতিৰ বাবে চৰকাৰে ব্যাপক ঋণ গ্ৰহণ কৰিছে। যদিও উন্নয়নৰ বাবে বিনিয়োগ প্ৰয়োজনীয়, তথাপি প্ৰশ্ন উঠিছে—অসমৰ ৰাজহ আয়ৰ তুলনাত এই ব্যয় কিমান?
যদি ঋণৰ বৃহৎ অংশ উৎপাদনশীল খণ্ডত বিনিয়োগ নহয় আৰু চৰকাৰী আয় বৃদ্ধি নপায়, তেন্তে আগন্তুক দশকত অসম এক জটিল আৰ্থিক সংকটৰ মুখামুখি হ’ব পাৰে। এই ক্ষেত্ৰত চৰকাৰে অধিক স্বচ্ছতা, তথ্যভিত্তিক নীতি আৰু দীৰ্ঘম্যাদী অৰ্থনৈতিক পৰিকল্পনা আগবঢ়াব লাগিব।
নিবনুৱা সমস্যা আৰু উদ্যোগায়ন: বাস্তৱ পৰীক্ষা এতিয়াহে আৰম্ভ
প্ৰথম কাৰ্যকালত লাখ লাখ চাকৰিৰ প্ৰতিশ্ৰুতি আৰু নিয়োগ প্ৰক্ৰিয়াই জনসমৰ্থন লাভ কৰিছিল। কিন্তু অসমৰ বৃহৎ সংখ্যক শিক্ষিত যুৱক-যুৱতী আজিও ব্যক্তিগত খণ্ডত সুযোগৰ অভাৱ, উদ্যোগৰ সংকট আৰু দীৰ্ঘম্যাদী কৰ্মসংস্থাপনৰ সমস্যাৰ সন্মুখীন হৈ আছে।
অসমৰ মূল সমস্যা কেৱল চৰকাৰী চাকৰিৰ অভাৱ নহয়; সমস্যা হৈছে শক্তিশালী অৰ্থনৈতিক ভিত্তিৰ অভাৱ।
হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মাৰ দ্বিতীয় কাৰ্যকাল সফল হ’ব তেতিয়াহে, যেতিয়া—
- বৃহৎ উদ্যোগ অসমলৈ আহিব,
- IT, manufacturing, tourism আৰু agro-based sector-ত বাস্তৱ বিনিয়োগ বৃদ্ধি পাব,
- স্থানীয় যুৱসমাজে ৰাজ্য এৰি বাহিৰলৈ যাব নালাগে।
কেৱল summit আৰু MoU-ত উন্নয়ন নহয়; বাস্তৱ ক্ষেত্ৰত উদ্যোগ স্থাপন আৰু চাকৰি সৃষ্টি হ’ব লাগিব।
বান আৰু জলবায়ু সংকট: অসমৰ অস্তিত্বৰ প্ৰশ্ন
অসমৰ বান সমস্যা এতিয়া কেৱল প্ৰাকৃতিক দুৰ্যোগ নহয়; ই এক গভীৰ অৰ্থনৈতিক আৰু সভ্যতাগত সংকট। বিশেষজ্ঞসকলে বহুদিন ধৰি কৈ আহিছে যে জলবায়ু পৰিবর্তন আৰু অবৈজ্ঞানিক নদী ব্যৱস্থাপনা সমস্যাটোক অধিক জটিল কৰি তুলিছে।
প্ৰতি বছৰে—
- হাজাৰ হাজাৰ পৰিয়াল গৃহহীন হয়,
- কৃষি অৰ্থনীতি ধ্বংস হয়,
- গৰাখহনীয়ে বহু অঞ্চল মানচিত্ৰৰ পৰা মচি পেলায়।
কিন্তু বান সমস্যাৰ ক্ষেত্ৰত আজিও অসমত স্থায়ী, বৈজ্ঞানিক আৰু সমন্বিত নীতিৰ অভাৱ স্পষ্ট।
দ্বিতীয় কাৰ্যকালত যদি হিমন্ত চৰকাৰে বান নিয়ন্ত্ৰণ, নদী ব্যৱস্থাপনা, জলবায়ু অভিযোজন আৰু পৰিবেশ সুৰক্ষাক কেন্দ্ৰীয় অগ্ৰাধিকাৰ নিদিয়ে, তেন্তে উন্নয়নৰ বহু দাবী বাস্তৱত অৰ্থহীন হৈ পৰিব পাৰে।
“জাতি-মাটি-ভেটি” বনাম সামাজিক সম্প্ৰীতি
ড°হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মাৰ ৰাজনৈতিক শক্তিৰ এটা মূল ভিত্তি হৈছে অনুপ্ৰৱেশ, ভূমি অধিকাৰ আৰু খিলঞ্জীয়া সুৰক্ষাৰ প্ৰশ্ন। বহু লোকৰ মতে, এই বিষয়সমূহ দীর্ঘদিন ধৰি অসমৰ ৰাজনীতিত উপেক্ষিত হৈছিল।
কিন্তু একে সময়তে সমালোচকসকলে অভিযোগ তোলে যে এই ৰাজনীতি বহু ক্ষেত্ৰত সামাজিক বিভাজন বৃদ্ধি কৰিছে। সংবাদমাধ্যম, নাগৰিক সমাজ আৰু সামাজিক মাধ্যমত এই লৈ তীব্ৰ বিতৰ্ক চলি আহিছে।
সত্যটো হ’ল—অসমৰ বাস্তৱতা অত্যন্ত জটিল। খিলঞ্জীয়া সুৰক্ষা আৰু সামাজিক সম্প্ৰীতি—দুয়োটাই সমান প্ৰয়োজনীয়।
দ্বিতীয় কাৰ্যকালত হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মাৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ ৰাজনৈতিক পৰিপক্বতা হ’ব যদি তেওঁ—
- আইনসন্মতভাৱে অনুপ্ৰৱেশ সমস্যাৰ মোকাবিলা কৰে,
- কিন্তু একে সময়তে সাম্প্ৰদায়িক উত্তেজনা বৃদ্ধি নকৰে,
- আৰু সকলো বৈধ নাগৰিকৰ বাবে সমান ন্যায় নিশ্চিত কৰে।
কাৰণ শেষ বিচাৰত উন্নয়ন কেতিয়াও স্থায়ী নহয় যদি সমাজ ভিতৰৰ পৰা বিভক্ত হৈ থাকে।
গণতান্ত্ৰিক প্ৰতিষ্ঠান আৰু মত প্ৰকাশৰ স্বাধীনতা
শক্তিশালী নেতৃত্ব বহু সময়ত অতিমাত্ৰাই কেন্দ্ৰীভূত ক্ষমতাৰ ৰূপ ল’ব পাৰে। ইতিমধ্যে সংবাদমাধ্যম, চৰকাৰ সমালোচক আৰু নাগৰিক সমাজৰ ওপৰত চাপ বৃদ্ধি পোৱাৰ অভিযোগ বিভিন্ন মহলত উত্থাপিত হৈছে।
এক শক্তিশালী মুখ্যমন্ত্ৰীৰ সৰ্ববৃহৎ পৰীক্ষা হ’ল—তেওঁ সমালোচনা কেনেকৈ গ্ৰহণ কৰে।
যদি চৰকাৰ সকলো মতবিৰোধক “শত্ৰু” হিচাপে চায়, তেন্তে গণতন্ত্ৰ ধীৰে ধীৰে দুৰ্বল হয়। হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মাৰ দ্বিতীয় কাৰ্যকালত সেয়েহে প্ৰশাসনিক দক্ষতাৰ লগতে গণতান্ত্ৰিক সহনশীলতাও সমানভাৱে প্ৰয়োজনীয়।
উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ মুখ হিচাপে বৃহৎ ভূমিকা
ড°হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মা এতিয়া কেৱল অসমৰ মুখ্যমন্ত্ৰী নহয়; তেওঁ BJP-ৰ উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলীয় ৰাজনীতিৰ মুখ্য কৌশলবিদ হিচাপেও পৰিগণিত।
সেয়েহে তেওঁৰ দ্বিতীয় কাৰ্যকালৰ সিদ্ধান্তসমূহ—
- অসম,
- উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চল,
- আৰু জাতীয় ৰাজনীতিতো গভীৰ প্ৰভাৱ পেলাব।
তেওঁৰ সন্মুখত সুযোগ আছে—
অসমক কেৱল “ৰাজনৈতিক পৰীক্ষাগাৰ” নহয়, এক শক্তিশালী অৰ্থনৈতিক আৰু সাংস্কৃতিক কেন্দ্ৰ হিচাপে গঢ়ি তোলাৰ।
ড°হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মাই ইতিমধ্যে অসমৰ ৰাজনীতিত নিজৰ স্থান নিশ্চিত কৰিছে। কিন্তু দ্বিতীয় কাৰ্যকালত তেওঁৰ সন্মুখত এতিয়া অধিক ডাঙৰ প্ৰশ্ন—
তেওঁ কেৱল নিৰ্বাচন জয় কৰা এজন অসাধাৰণ ৰাজনীতিবিদ হৈ থাকিব নে অসমক দীৰ্ঘম্যাদীভাৱে ৰূপান্তৰিত কৰা এজন ঐতিহাসিক মুখ্যমন্ত্ৰী হিচাপে স্মৰণীয় হ’ব?
প্ৰথম কাৰ্যকালত তেওঁ আখ্যান গঢ়িছে। দ্বিতীয় কাৰ্যকালত তেওঁক ইতিহাস গঢ়িব লাগিব।
অসমৰ জনসাধাৰণে তেওঁক অভূতপূৰ্ব জনাদেশ দিছে। এতিয়া সেই বিশ্বাসৰ উত্তৰ দিয়াৰ সময়।
সাময়িক ৰাজনৈতিক লাভৰ ঊৰ্ধ্বত উঠি যদি তেওঁ—
- অৰ্থনীতি শক্তিশালী কৰে,
- বান সমস্যাৰ স্থায়ী সমাধান আনে,
- যুৱসমাজক বাস্তৱ সুযোগ দিয়ে,
- সামাজিক সম্প্ৰীতি বজাই ৰাখে,
- আৰু গণতান্ত্ৰিক মূল্যবোধক শক্তিশালী কৰে,
তেন্তে “HBS ২.০” কেৱল এটা চৰকাৰ নহ’ব; ই অসমৰ নতুন যুগৰ আৰম্ভণি হিচাপে চিহ্নিত হ’ব পাৰে।
কিন্তু যদি চৰকাৰ অতিমাত্ৰাই ব্যক্তিকেন্দ্ৰিক, সংঘাতনির্ভৰ আৰু স্বল্পম্যাদী ৰাজনীতিত আবদ্ধ হৈ থাকে, তেন্তে এই বিশাল জনাদেশও সময়ৰ সৈতে হতাশালৈ পৰিণত হ’ব পাৰে।
অসমৰ ইতিহাসৰ এই সন্ধিক্ষণত সেয়েহে প্ৰশ্নটো কেৱল “হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মাই কি কৰিব?” নহয়; প্ৰশ্নটো হ’ল, “এই দ্বিতীয় কাৰ্যকালত অসম কোন দিশে আগবাঢ়িব?”
