Phule (2025) হৈছে অনন্ত নাৰায়ণ মহাদেৱান পৰিচালিত এক জীৱনীমূলক নাটক, যি ভাৰতৰ সমাজ সংস্কাৰক জ্যোতিৰাও আৰু সাবিত্ৰীবাই ফুলেৰ জীৱনৰ আধাৰত নিৰ্মিত ছবিখনে ৫০ বছৰৰ সময়সীমা আৱৰি লৈ তেওঁলোকৰ সংগ্রামী যাত্ৰা দৰ্শাইছে।
চিনেমাখনে মুক্তিৰ পূৰ্বে কিছুমান সেন্সৰশ্বিপ সমস্যাৰ সন্মুখীন হৈছিল, তথাপিও মুক্তিৰ পাছত সামাজিক মাধ্যমত ইতিবাচক প্ৰতিক্ৰিয়া লাভ কৰিছে। ছবিখনে ১৯শ শতিকাৰ ভাৰতত ছাত্ৰীৰ শিক্ষা আৰু জাতি প্ৰথাৰ বিৰুদ্ধে হোৱা সামাজিক বিপ্লৱৰ কাহিনী এটি মনোগ্ৰাহীভাৱে উপস্থাপন কৰে। মহাৰাষ্ট্ৰৰ জীৱনধাৰা, পৰিৱেশ, আৰু সামাজিক গঠন চিনেমাট’গ্ৰাফীত পৰিস্ফুট হৈছে। প্রতিটো দৃশ্য যেন সেই সময়ৰ।
প্ৰতীক গান্ধী আৰু পাত্ৰলেখা অভিনীত এই চিনেমাখনে সমাজৰ বিৰোধিতা, লিঙ্গ বৈষম্য আৰু জাতি প্ৰথাৰ বিৰুদ্ধে তেওঁলোকৰ সংগ্রামৰ কাহিনী বৰ্ণনা কৰে। প্ৰামাণিক অভিনয়, আৰু গভীৰভাৱে প্ৰেৰণাদায়ক আখ্যানৰ সৈতে এই ছবিখনে ফুলেৰ জাতি বৈষম্যৰ বিৰুদ্ধে অদম্য যুঁজৰ সাৰমৰ্মক ধৰি ৰাখিছে। চিনেমাখনত চিত্ৰিত কৰা হৈছে ১৯শ শতিকাৰ ভাৰতত সংঘটিত সমাজিক বৈষম্য, লিঙ্গ বৈষম্য আৰু জাতি প্ৰথাৰ বিৰুদ্ধে ফুলে দম্পত্তিৰ সংগ্রাম। চিনেমাট’গ্ৰাফীয়ে মহাৰাষ্ট্ৰৰ ১৯ শতিকাৰ প্ৰাকৃতিক দৃশ্যক সুন্দৰভাৱে পুনৰ সৃষ্টি কৰি দৰ্শকক এনে এখন পৃথিৱীত নিমজ্জিত কৰিছে য’ত এজন মানুহৰ সাহসে শতিকাজুৰি চলি অহা অন্যায়ক প্ৰত্যাহ্বান জনাইছিল।
জ্যোতিবা ফুলেৰ চৰিত্ৰত প্ৰতীক গান্ধীয়ে সাহস, মমতা, আৰু অদম্য মনোভাৱক মূৰ্ত কৰি তুলিছে, আনহাতে পাত্ৰলেখাই সাবিত্ৰীবাইৰ ৰূপত নাৰী আৰু দলিতৰ মৌলিক অধিকাৰ অস্বীকাৰ কৰা সমাজত শিক্ষা দিবলৈ সাহস কৰা এগৰাকী নাৰীৰ নীৰৱ শক্তি আৰু নিৰ্ভীক ভক্তিক প্ৰাণৱন্ত কৰি তুলিছে। এই ছবিখনত ফুলে দম্পতীৰ অক্লান্ত যুঁজখন—ছোৱালীৰ বাবে প্ৰথমখন বিদ্যালয় মুকলি কৰাৰ পৰা আৰম্ভ কৰি জাতি আৰু লিংগ অত্যাচাৰৰ বিৰুদ্ধে থিয় দিয়ালৈকে—বিবেকক আলোড়িত কৰা হৃদয়স্পৰ্শী গভীৰতাৰে চিত্ৰিত কৰা হৈছে।
পৰিচালক অনন্ত নাৰায়ণ মহাদেৱানে চিনেমাখনক সংযত আৰু বাস্তৱধর্মীভাৱে উপস্থাপন কৰিছে, যি সময়ৰ সমাজিক বাস্তৱতাক স্পষ্টকৈ প্ৰতিফলিত কৰে। যদিও চিনেমাখনে এই বিষয়সমূহ স্পষ্টকৈ উপস্থাপন কৰিছে, কিছুমান সমালোচকে চিত্রনাট্যক অধিক তথ্যভিত্তিক বুলি অভিহিত কৰিছে, যাৰ ফলত কাহিনী কেতিয়াবা পাঠ্যপুথিৰ দৰে অনুভৱ হয় । যদিও প্রথমাৰ্ধৰ গতি অলপ মন্থৰ, দ্বিতীয়াৰ্ধতো কেতিয়াবা ছবিখনে গতিচ্যুতি অনুভৱ কৰে, তথাপি ছবিখন তেওঁৰ সামাজিক প্ৰেক্ষাপটৰ বাবে গুৰুত্বপূৰ্ণ হৈ পৰে।
পাত্ৰলেখাৰ অভিনয়ো উল্লেখযোগ্য। তেওঁ সততা আৰু দৃঢ়তাৰ সৈতে সাৱিত্ৰীবাইৰ চৰিত্ৰ প্ৰতিফলিত কৰিছে, বিশেষকৈ সমাজৰ বিৰুদ্ধে তেওঁৰ বক্তৃতাসমূহত। তেওঁ জ্যোতিবা ফুলেৰ ভূমিকাত গভীৰতা আৰু বিশ্বাসযোগ্যতা আনিছে, যি চিনেমাখনৰ মূল স্তম্ভ হিচাপে বিবেচিত হৈছে। প্ৰতীক গান্ধীৰ অভিনয়ক চিনেমাখনক আন এক ৰূপ দিছে।
চিনেমাখনৰ শক্তিশালী বিষয়বস্তুৰ প্ৰশংসনীয় যদিও চিত্রনাট্যক কিছু ক্ষেত্ৰত দুর্বল। চিনেমাখনৰ সংগীত আৰু পটভূমি সংগীত বিশেষ প্ৰভাৱশালী নহয়। কিছুমান সমালোচকে সংগীতক চিনেমাখনৰ কাহিনীৰ সৈতে সমন্বয়হীন বুলি উল্লেখ কৰিছে।
