খিড়কীৰ কাষত ওলমি থকা সেই পুৰণি পৰিয়ালৰ ছবিখনৰ ওপৰত ক’লা চিয়াহীৰ দাগটোৱে ৰুদ্ৰৰ মগজুত যেন এক বিদ্যুৎ প্ৰবাহৰ সৃষ্টি কৰিলে। প্ৰণৱ দত্তৰ মুখাবয়বৰ সৈতে সেই ক’লা দাগ দিয়া মানুহজনৰ অদ্ভুত সাদৃশ্যই ৰুদ্ৰৰ সন্দেহক নিশ্চিতিৰ দিশলৈ লৈ গ’ল। কিন্তু দত্ত এতিয়া কেৱল এজন মেনেজাৰ নহয়, তেওঁ হৈ পৰিছে এই বঙলাৰ এক অঘোষিত নিয়ন্ত্ৰক। ৰুদ্ৰই লগে লগে লাইব্ৰেৰীৰ পৰা ওলাই আহি বৰুৱাৰ কোঠাৰ ফালে খোজ ল’লে, কিন্তু তাৰ পৰিৱৰ্তে তেওঁ দেখিলে কোঠাটোৰ দুৱাৰখন সম্পূৰ্ণ খোলা। ভিতৰত দেৱৰাজ বৰুৱা চকীখনত বহি আছিল, কিন্তু তেওঁৰ চকুহাল আছিল নিস্প্ৰভ, যেন কোনো এক ভয়ংকৰ সত্যৰ সৈতে তেওঁ আজি পোনপটীয়াকৈ মুখামুখি হৈছে।
ৰুদ্ৰই ভৰিৰ শব্দ নকৰাকৈ কোঠাত প্ৰৱেশ কৰিলে। বৰুৱাৰ কাষত মেজৰ ওপৰত তেতিয়াও সেই ব্ৰুচটো পৰি আছিল। ৰুদ্ৰই অতি শীতল স্বৰে সুধিলে, “দেৱৰাজ বাবু, এই মানুহজনৰ লগত দত্তৰ সম্পৰ্ক কি? ১৯৮০ চনত দত্ত কোন আছিল?” বৰুৱাই কঁপা কণ্ঠেৰে উত্তৰ দিলে, “দত্ত… তেওঁ মোৰ মেনেজাৰ নহয় ৰুদ্ৰ। তেওঁ মোৰ ভাগ্যৰ নিয়ন্ত্ৰণকৰ্তা। সেইদিনা ৰংপুৰৰ জুইত যিজন বৃদ্ধ মৰিছিল, দত্ত আছিল তেওঁৰ একমাত্ৰ পুত্ৰ। মই তাক চিনি পোৱা নাছিলোঁ, কাৰণ সি এটা সৰু ল’ৰা আছিল। মই তাক আশ্ৰয় দিছিলোঁ, তাক ডাঙৰ-দীঘল কৰিছিলোঁ এই বঙলাতে, যাতে মোৰ পাপৰ প্ৰায়শ্চিত্ত হয়। কিন্তু মই নাজানিছিলোঁ যে মই মোৰ ঘৰৰ ভিতৰতে সাপ পুহি আছিলোঁ।”
ৰুদ্ৰৰ ভ্ৰূযুৰি কোচ খাই গ’ল। এইয়া আছিল কেৱল এটা প্ৰতিশোধৰ কাহিনী নহয়, এয়া আছিল এক দীৰ্ঘম্যাদী মানসিক যন্ত্ৰণাৰ উপাখ্যান। বৰুৱাই নিজেই দত্তক এই বঙলাৰ ক্ষমতা দিছিল, যাৰ ফলত আজি দত্তই সেই ক্ষমতা ব্যৱহাৰ কৰি বৰুৱাৰ পৰিয়ালে ধ্বংস কৰিবলৈ ওলাইছে। ৰুদ্ৰই অনুভৱ কৰিলে যে তেওঁ কেৱল এটা কেছৰ তদন্ত কৰা নাই, তেওঁ এজন মানুহৰ জীৱনৰ অৱসান দেখা পাইছে। হঠাত্ বৰুৱাই ৰুদ্ৰৰ হাতখন সজোৰে খামুচি ধৰিলে। “ৰুদ্ৰ, মোক বচাব নালাগে। কিন্তু ঈশানী… তাই নিৰ্দোষী। দত্তই তাইক এই ঘৰৰ পৰা দূৰত ক’ৰবাত লুকাই থৈছে। সি বিচাৰে মই মোৰ সমগ্ৰ সম্পত্তিৰ উইল তাৰ নামত কৰি দিওঁ।”
ৰুদ্ৰৰ মগজুত তৎক্ষণাৎ এটা পৰিকল্পনা গঢ় লৈ উঠিল। যদি দত্তই সম্পত্তি বিচাৰিছে, তেন্তে তেওঁ সেই সম্পত্তিৰ টোপ দিহে দত্তক ওলাই আহিবলৈ বাধ্য কৰাব লাগিব। ৰুদ্ৰই বৰুৱাক বুজালে যে তেওঁ এটা ভুৱা উইলৰ নথিপত্ৰ সাজু কৰিব, যিটো দেখিলে দত্তৰ দৰে মানুহে নিজৰ নিয়ন্ত্ৰণ হেৰুৱাই পেলাব। কিন্তু ইয়াৰ বাবে ৰুদ্ৰক দত্তৰ মুখাখন সকলোৰে আগত খুলিব লাগিব। তেওঁ বৰুৱাক ক’লে, “আপুনি মাত্ৰ এটা কাম কৰক। কালিলৈ পুৱা সকলো কৰ্মচাৰীৰ সন্মুখত ঘোষণা কৰক যে আপুনি আপোনাৰ সমগ্ৰ সম্পত্তি দত্তৰ নামত লিখি দিব। মই মোৰ কাম কৰি যাম।”
বৰুৱাই নিৰুপায় হৈ সন্মতি জনালে। ৰুদ্ৰই কোঠাৰ পৰা ওলাই আহোঁতে দেখিলে বাগিচাৰ অন্ধকাৰৰ মাজত এটা অস্পষ্ট ছাঁই তেওঁলোকৰ কথোপকথন শুনি আছিল। ৰুদ্ৰই লগে লগে পিছে পিছে দৌৰিলে। বৰষুণৰ মাজত বাগিচাৰ ঘন গছৰ শাৰীবোৰে তেওঁক বাট ভেটি ধৰিলে। অৱশেষত তেওঁ সেই ছাঁটোক এটা চাহ গছৰ আঁৰত ধৰি পেলালে। কিন্তু সেইটো দত্ত নাছিল; সেইটো আছিল মহেন্দ্ৰ চকীদাৰ। মহেন্দ্ৰই কঁপা কঁপা মাতেৰে ক’লে, “বাবু, মই আপোনাক সকীয়াবলৈ আহিছিলোঁ। দত্ত ডাঙৰীয়াই এই ঘৰত চি.চি.টি.ভি. কেমেৰা লগাই থৈছে। তেওঁৰ কোঠাত এটা কম্পিউটাৰ আছে য’ৰ পৰা তেওঁ প্ৰতিটো কোঠাৰ কথা শুনিব পায়।”
ৰুদ্ৰৰ চকু কপালত উঠিল। এয়া এটা সাধাৰণ বঙলা নাছিল, ই আছিল এটা চেলিব্ৰিটী ক্ৰাইম জোন। দত্তই তেওঁলোকক ইমান সময়ৰ পৰা টোপ দি আছিল। তেওঁ লগে লগে বঙলাৰ ফালে দৌৰিলে, কাৰণ তেওঁ জানে দত্তই তেওঁলোকৰ পৰিকল্পনা শুনি পেলাইছে। বঙলাৰ পোহৰবোৰ হঠাত্ নুমাই গ’ল। সমগ্ৰ বঙলাটো এটা ভূতুড়ে ঘৰৰ দৰে নিস্তব্ধ হৈ পৰিল। ৰুদ্ৰই ৰিভলভাৰখন হাতত লৈ অন্ধকাৰত আগবাঢ়িল। তেওঁ জানিছিল, দত্ত এতিয়া বঙলাৰ কোনোবা এটা গোপন চুকত আত্মগোপন কৰি আছে।
বঙলাৰ মজিয়াত পৰি থকা এটা সৰু শব্দই ৰুদ্ৰক সতৰ্ক কৰি দিলে। কোনোবা এজন খুব সাৱধানে খোজ কাঢ়িছে। ৰুদ্ৰই দেৱালৰ আঁৰ লৈ নিজৰ উশাহ নিয়ন্ত্ৰণ কৰিলে। এই অধ্যায়টোৰ শেষত, তেওঁৰ চকুৰ আগত অন্ধকাৰত এটা লেজাৰ লাইটৰ ৰঙা বিন্দু জিলিকি উঠিল—দত্তই তাক লক্ষ্য কৰিছে। ৰুদ্ৰই অতি ক্ষিপ্ৰতাৰে নিজৰ স্থান সলনি কৰিলে। গুলীৰ শব্দটোৱে বঙলাৰ নিস্তব্ধতা ভাঙি পেলালে, কিন্তু ৰুদ্ৰ তাৰ পৰা কেই ইঞ্চিমান দূৰত আছিল।
এই খেলাৰ অন্ত ক’ত হ’ব? ৰুদ্ৰই জানে যে দত্তই তেওঁক মাৰিবলৈ যি কোনো পৰ্যায়লৈ যাব পাৰে। কিন্তু আজি ৰাতিটোৰ শেষত সত্যৰ জয় হ’বই লাগিব। বঙলাৰ অন্ধকাৰত এতিয়া আৰম্ভ হৈছে এক জীৱন-মৰণৰ যুঁজ। ৰুদ্ৰই নিজৰ ৰিভলভাৰৰ ট্ৰীগাৰত আঙুলি ৰাখি অপেক্ষা কৰিলে। দত্তৰ প্ৰতিটো খোজৰ শব্দই যেন তেওঁৰ মগজুত এটা হিচাপ কৰি আছে। সত্যটো ওলাই অহাৰ সময় হৈছে, আৰু সেই সত্যটোৰ বাবে ৰুদ্ৰই যিকোনো মূল্য দিবলৈ সাজু। তেওঁ অন্ধকাৰৰ মাজৰ পৰা চিঞৰি ক’লে, “দত্ত, আপোনাৰ খেল শেষ হৈছে। লৈ আহক ওলাই, এতিয়া মুখামুখি যুঁজৰ সময়।”
বঙলাটোৰ ভিতৰত তেতিয়া কেৱল বতাহৰ শোঁ-শোঁ শব্দ আৰু ৰুদ্ৰৰ আত্মবিশ্বাসভৰা কণ্ঠৰ প্ৰতিধ্বনি আছিল। দত্তই উত্তৰ নিদিলে, কিন্তু তাৰ সলনি শুনা গ’ল এখন দুৱাৰ খোলাৰ শব্দ। ৰুদ্ৰই জানিছিল, এয়াই সেই সুযোগ। তেওঁ অন্ধকাৰৰ মাজলৈ জপিয়াই পৰিল, আৰু তাৰ লগে লগে তেওঁৰ চকু পৰিল সেই অৱয়বটোৰ ওপৰত যিটো ইমান সময় তেওঁলোকক ধ্বংস কৰিবলৈ চক্ৰান্ত কৰি আছিল। এই অধ্যায়ৰ সামৰণিৰ লগে লগে, সত্য আৰু মিছাৰ এই অশুভ মিলনৰ আচল মুখাখন অলপৰ বাবে হ’লেও খোল খাই গ’ল। ৰংপুৰৰ সেই জুইৰ উত্তাপ এতিয়া ৰাজগড় বঙলাৰ প্ৰতিটো কোণত অনুভৱ কৰিব পাৰি।
