টোপনিৰ পক্ষাঘাত অৰ্থাৎ Sleep Paralysis এনে এক অৱস্থা য’ত আপুনি সাৰ পাই থাকে কিন্তু ইচ্ছা কৰিও লৰচৰ কৰিব নোৱাৰে। টোপনিৰ পক্ষাঘাত হৈছে গভীৰ টোপনি আৰু জাগ্ৰত হোৱাৰ মাজৰ স্নায়ুজনিত বিকাৰ। ই যথেষ্ট ভয়ংকৰ হ’ব পাৰে, কিন্তু ই বিপদজনক নহয়।যদি আপুনি টোপনিৰ সময়ত হঠাতে লৰচৰ কৰিব নোৱাৰে, যেন সকলো শুনিব পাৰে কিন্তু কথা ক’ব নোৱাৰে, তেন্তে আপুনি বুজিব লাগে যে আপোনাৰ টোপনিৰ পক্ষাঘাত অৰ্থাৎ Sleep Paralysis হৈছে। চিকিৎসা বিজ্ঞানৰ ভাষাত এই সমস্যাটোক টোপনিৰ পক্ষাঘাত বা টোপনিৰ সময়ত পক্ষাঘাত বুলি কোৱা হয়। কানাডাৰ দুজন গৱেষকে কয় যে মগজুত দুবিধ ৰাসায়নিক পদাৰ্থ বা এমিনো এচিড নিৰ্গত হ’লে পেশীবোৰ অজ্ঞান হৈ পৰে। এই ৰাসায়নিক পদাৰ্থ দুটা হ’ল গ্লাইচিন আৰু গামা এমিন’বুটাইৰিক এচিড-জিএবিএ।
টোপনিৰ পক্ষাঘাতৰ ফলত এজন ব্যক্তিৰ কথা কোৱা বা লৰচৰ কৰাৰ ক্ষমতা কিছু সময়ৰ বাবে হেৰুৱাই পেলায়। সাধাৰণতে এই কাম কেইছেকেণ্ডৰ পৰা এক মিনিটলৈকে চলিব পাৰে। কিন্তু সেই সময়ত ৰোগীজন বৰ অস্থিৰ হৈ পৰে । টোপনিৰ সেই পৰ্যায়টোক Rapid Eye Movement-REM বোলা হয়। REM হৈছে টোপনিৰ এনে এটা পৰ্যায় যেতিয়া মগজু অতি সক্ৰিয় হৈ থাকে আৰু এই পৰ্যায়ত মানুহে সপোন দেখে। কিন্তু সেই সময়ত শৰীৰৰ আন কোনো পেশীই কোনো কাম নকৰে। ইয়াৰ কাৰণে মগজু সক্ৰিয় হৈ থাকিলেও শৰীৰ অজ্ঞান অনুভৱ হয়। টোপনিৰ পক্ষাঘাত আৰম্ভ হোৱাৰ কোনো নিৰ্দিষ্ট বয়স নাই। যিকোনো বয়সতে যিকোনো ব্যক্তিৰ এই অৱস্থা হ’ব পাৰে।
টোপনিৰ পক্ষাঘাতৰ আঁৰৰ কিছুমান কাৰণ হৈছে:
১. পৰ্যাপ্ত টোপনিৰ অভাৱ বা টোপনিত বাধা: দেৰিকৈ শুই থকা বহু সময়ত যদি কামৰ সময় ঠিক নহয়, বা দূৰলৈ যাওঁতে এনেকুৱা টোপনিৰ সমস্যা হ’ব পাৰে।
২. যদি কোনোবা ড্ৰাগছৰ প্ৰতি আসক্ত বা নিয়মিতভাৱে ধূমপান আৰু মদ্যপান কৰে।
৩. যদি কাৰোবাৰ পৰিয়ালত টোপনিৰ পক্ষাঘাত হয়।
৪. যদি আপোনাৰ মানসিক স্বাস্থ্যজনিত সমস্যা যেনে সামাজিক উদ্বেগ বা আতংক বিকাৰ বা বাইপোলাৰ ডিছঅৰ্ডাৰ হয়
ইয়াৰ সাধাৰণ লক্ষণবোৰ যেন বুকুত কিবা এটা হেঁচা মাৰি ধৰা যেন অনুভৱ কৰা। বহুতৰে চকু মেলিবলৈ বা আনকি চকু লৰচৰ কৰিবলৈও অসুবিধা হয়। বহুতে অনুভৱ কৰে যে তেওঁলোকৰ আশে-পাশে কোনো ব্যক্তি বা বস্তু আছে, যিয়ে তেওঁলোকৰ বহুত ক্ষতি কৰিব বিচাৰে। অত্যন্ত ভয় খোৱা , শৰীৰৰ পৰা ঘাম নিৰ্গত হোৱা , হৃদস্পন্দন আৰু উশাহ-নিশাহৰ স্পন্দন বৃদ্ধি হোৱা যাৰ ফলত বহু লোকৰ উচ্চ ৰক্তচাপও হ’ব পাৰে।
টোপনিৰ পক্ষাঘাত আচলতে কোনো গুৰুতৰ ৰোগ নহয়। কেতিয়াবা নিজৰ মতে ভাল হৈ যায়। উপযুক্ত সময়ত চিকিৎসকৰ সহায় লোৱা উচিত আনহাতে মনটোক মানসিক চাপৰ পৰা মুক্ত কৰি ৰখাৰ উপৰিও টোপনিৰ অভ্যাস আৰু পৰিৱেশৰ ইতিবাচক পৰিৱৰ্তন কৰিলে বহু ক্ষেত্ৰত এই সমস্যা দূৰ কৰিব পাৰি। বিশেষজ্ঞসকলে এই সন্দৰ্ভত দিয়া সাধাৰণ পৰামৰ্শ অনুসৰি ৰাতি কমেও ৬ৰ পৰা ৮ ঘণ্টা শুবলৈ চেষ্টা কৰিব লাগে। প্ৰতি নিশা একে সময়তে শুই থকা আৰু ৰাতিপুৱা নিৰ্দিষ্ট সময়ত সাৰ পোৱাৰ অভ্যাস গঢ়ি তুলিব লাগে, আনকি বন্ধৰ দিনতো। শুই থকাৰ বাবে শোৱা কোঠাত আৰামদায়ক পৰিৱেশ সৃষ্টি কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিব লাগে। সম্ভৱ হ’লে লেভেণ্ডাৰৰ সুগন্ধি কোঠাটোত বিয়পাই দিব পাৰি। আকৌ গধুৰ খাদ্যৰ লগতে ধূমপান, মদ আৰু কেফেইনযুক্ত পানীয় যেনে চাহ-কফি শুই উঠাৰ ঠিক আগতে সেৱন কৰাৰ পৰা বিৰত থাকিব লাগে । শুই উঠাৰ কমেও চাৰি ঘণ্টা আগতে ব্যায়াম কৰা উচিত। মোবাইল ফোন, লেপটপ, অৰ্থাৎ টোপনিত বাধাৰ সৃষ্টি কৰিব পৰা যিকোনো বস্তু শুই থকাৰ সময়ত হাতৰ ওচৰত ৰাখিব নালাগে। দিনত বেছি সময় টোপনিৰ পৰা বিৰত থাকিব লাগে। এই নিয়মবোৰ পালন কৰাৰ পিছতো যদি কাৰোবাৰ অত্যধিক টোপনিৰ পক্ষাঘাত হৈছে অৰ্থাৎ আপোনাৰ টোপনি নিয়মিতভাৱে বিঘ্নিত হয়, তেন্তে আপুনি চিকিৎসকৰ পৰামৰ্শ ল’ব লাগে।
