এখন ডুব যোৱা গাঁও যিখন প্ৰতি বছৰে মাত্ৰ 1 মাহৰ বাবে পুনৰ আবিৰ্ভাৱ হয় । প্ৰতি মে’ মাহত দক্ষিণ গোৱাত এক নাট্যৰ অলৌকিকতা অনুষ্ঠিত হয়। গ্ৰীষ্মই ৰাজ্যখনক জ্বলন্ত আলিংগনত আৱৰি ধৰাৰ লগে লগে সংগুৱেম তালুকাৰ মাটিৰ টুকুৰা এটাৰ চাৰিওফালে থকা পানী শুকাই যায়, আৰু ইয়াৰ গভীৰতাৰ পৰাই ওলাই আহে গোৱাৰ কুৰ্দি গাঁও।
দক্ষিণ গোৱাৰ মাজমজিয়াত অৱস্থিত কুৰ্দি ৰহস্যৰে আবৃত এখন গাঁও। কুৰ্ডি এনেকুৱা এখন ঠাই যি বছৰত ১১ মাহ ধৰি ছালাউলিম বান্ধৰ গভীৰতাত নোহোৱা হৈ যায়, মাথোঁ এপ্ৰিল-মে’ৰ সময়চোৱাত পুনৰ আবিৰ্ভাৱ হয়। এই বিৰল পৰিঘটনাই গাঁওখনক গোৱাৰ “আটলাণ্টিছ” বুলি অভিহিত কৰিছে ।
বাৰিষাৰ ওচৰত নিজকে সমৰ্পণ কৰা কুৰ্দি গাঁওখন গ্ৰীষ্মকালত পানী কমি গ’লে পুনৰ দেখিবলৈ পোৱা যায় । কুৰ্দিৰ শ্ৰী সোমেশ্বৰ মন্দিৰত গ্ৰীষ্মকালত অসংখ্য ভক্তৰ ভিৰ দেখা যায়। ভগৱান শিৱক উৎসৰ্গিত এই শ্ৰী সোমেশ্বৰ মন্দিৰ।
স্বাধীনতা লাভ কৰি পৰ্তুগীজ শাসন উৎখাত কৰাৰ পিছত ১৯৬১ চনত গোৱা ভাৰতৰ অংগ হৈ পৰে । এসময়ত কুৰ্দি আছিল এখন সমৃদ্ধিশালী গাঁও, য’ত হাজাৰ হাজাৰ স্থানীয় লোকে বাস কৰিছিল যিয়ে ইয়াৰ উৰ্বৰ মাটিৰে জীৱন নিৰ্বাহ কৰিছিল। খবৰ অনুসৰি সত্তৰৰ দশকত মুক্ত গোৱাৰ প্ৰথমজন মুখ্যমন্ত্ৰী দয়ানন্দ বন্দোদকাৰে ৰাজ্যখনৰ প্ৰথমটো মথাউৰি ছালাউলিম বান্ধ প্ৰকল্পৰ উদ্যোগৰ কাম হাতত লৈছিল।‘ছালাউলিম জলসিঞ্চন প্ৰকল্প’ নামেৰে নামাকৰণ কৰা এই প্ৰকল্পটোৱে দক্ষিণ গোৱালৈ খোৱা, জলসিঞ্চন আৰু উদ্যোগিক কামৰ বাবে পানী যোগান ধৰি তেওঁলোকৰ অপৰিসীম উপকাৰ হ’ব বুলি কুৰ্দিবাসীক প্ৰতিশ্ৰুতি দিছিল কিন্তু ১৯৮৬ চনত কুৰ্ডিত ছালাউলিম বান্ধৰ জলাশয়ৰ পানীয়ে তেওঁলোকৰ প্ৰিয় গাঁওখনক বুৰাই পেলাইছিল যাৰ ফলত গাঁওবাসী আভ্যন্তৰীণভাৱে স্থানচ্যুত হৈছিল আৰু চুবুৰীয়া কেইবাটাও সম্প্ৰদায়ৰ সৈতে কুৰ্দি বান্ধৰ পানীৰ তলত ডুব যোৱা গৈছিল । পৰৱৰ্তী সময়ত কোনো এটা গ্ৰীষ্মকালত ই পুনৰ আবিৰ্ভাৱ হল।
এই অঞ্চলটো ভ্ৰমণ কৰা মানেই যেন অঞ্চলটোৰ ইতিহাসৰ এটা পাহৰি যোৱা অধ্যায়ত ভৰি দিয়া।
