ৰাতিৰ ধুমুহাজাক পুৱালৈ অলপ শাম কাটিছিল যদিও আকাশৰ পৰা ক’লা ডাৱৰৰ চামনিখন আঁতৰি যোৱা নাছিল। গুৱাহাটীৰ পৰা কঁকাল ভঙা যাত্ৰা শেষ কৰি ৰুদ্ৰৰ ক’লা ৰঙৰ এছ.ইউ.ভি. (SUV) গাড়ীখন যেতিয়া ৰাজগড় চাহ বাগিচাৰ মূল প্ৰৱেশদ্বাৰত উপস্থিত হৈছিল, তেতিয়া ঘড়ীত পুৱা প্ৰায় চাৰে ন বাজিছিল। ৩৭ নম্বৰ ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাইপথৰ পৰা নামি অহা কেঁচা পথছোৱা বাৰিষাৰ বৰষুণে বোকাময় কৰি পেলাইছিল। গাড়ীৰ চকাৰ তলত চপ-চপকৈ শব্দ কৰি বোকা পানী ছিটকি পৰিছিল।
গাড়ীৰ খিড়কীৰ আইনাখন অলপ নমাই ৰুদ্ৰই বাহিৰলৈ চালে। বতাহত তিতা চাহ পাতৰ এটা কেঁচা, মৃদু সুবাস ভাঁহি আহিছিল। চকুৰে ঢুকি পোৱালৈকে কেৱল সেউজীয়া আৰু সেউজীয়া। অন্তহীন চাহ গছৰ শাৰীবোৰৰ মাজে মাজে ওখ ওখ ছাঁ দিয়া গছবোৰ থিয় হৈ আছিল। দিন দুপৰতে কুঁৱলীৰ দৰে পাতল এঙাৰু চাদৰ এখনে গোটেই বাগিচাখন ঢাকি ৰাখিছিল। ঠায়ে ঠায়ে বাগিচাৰ মহিলা শ্ৰমিকসকলে মূৰত টুকুৰী বান্ধি তিতা পাত ছিঙি থকা দেখা গৈছিল, কিন্তু অন্য দিনাৰ দৰে তেওঁলোকৰ মুখত কোনো গুণগুণনি বা হাঁহি নাছিল। গোটেই পৰিৱেশটোত কিবা এক অস্বাভাৱিক গধুৰতা আছিল, যেন প্ৰকৃতিয়েও বুজি পাইছিল যে এই সেউজীয়াপাতৰ আঁৰত কোনোবা এক ক’লা ইতিহাসে উশাহ লৈ আছে।
ৰাজগড় এষ্টেটৰ মূল বঙলাটোলৈ যোৱা পথটো আছিল বহু পুৰণি শিল গুটিৰে বন্ধা। পথটোৰ দুয়োকাষে ওখ ওখ ইউকেলিপটাছ গছবোৰ থিয় হৈ আছিল, যাৰ পৰা বৰষুণৰ ডাঙৰ ডাঙৰ টোপালবোৰ গাড়ীৰ বডীত ‘টপ-টপ’কৈ পৰিছিল। অলপ দূৰ আগবাঢ়িয়েই ৰুদ্ৰৰ চকুত পৰিল সেই বিখ্যাত চাং বঙলাটো।
বৃটিছ স্থাপত্যৰ এক অপূৰ্ব নিদৰ্শন। মাটিৰ পৰা প্ৰায় দহ ফুট ওখকৈ ডাঙৰ কাঠ আৰু লোৰ খুটাৰ ওপৰত বঙলাটো নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল। তলৰ অংশটো খালী, য’ত বতাহ চলাচল কৰিব পাৰে—অসমৰ পুৰণি চাহাবসকলে বানপানী আৰু বিষাক্ত সাৰ-সৰীসৃপৰ পৰা বাচিবলৈ এনেকুৱা ঘৰ সাজিছিল। ক’লা কাঠৰ দেৱাল আৰু বগা ৰঙৰ ৰেলিং থকা দীঘল বাৰাণ্ডাখনে বঙলাটোক এক আভিজাত্য প্ৰদান কৰিছিল, কিন্তু আজি সেই আভিজাত্যৰ ওপৰত এক অনামী ভয়ৰ ক’লা ছাঁ ওলমি আছিল।
ৰুদ্ৰই গাড়ীখন বঙলাৰ প’ৰ্টিক’ত ৰখালে। ইঞ্জিনটো বন্ধ কৰাৰ লগে লগে বঙলাৰ বিশালতা আৰু তাৰ নীৰৱতাই তেওঁক আগুৰি ধৰিলে। তেওঁ গাড়ীৰ পৰা নামিল। হাতত থকা সৰু চামৰাৰ বেগটো লৈ তেওঁ কাঠৰ খটখটিৰে ওপৰলৈ উঠি গ’ল। প্ৰতিটো খোজতে পুৰণি কাঠবোৰে এক ধীৰ, কৰ্কশ শব্দ কৰি উঠিছিল, যেন বঙলাটোৱে এজন অপৰিচিত আলহীৰ আগমনৰ প্ৰতিবাদ কৰিছিল।
বাৰাণ্ডাত উঠাৰ লগে লগেই সন্মুখৰ ডাঙৰ চেগুন কাঠৰ দুৱাৰখন মেল খাই গ’ল। ভিতৰৰ পৰা ওলাই আহিল এগৰাকী যুৱতী। পিন্ধনত এখন সৰল অসমীয়া মেখেলা-চাদৰ, চুলিখিনি পিছফালে ঢিলাকৈ বন্ধা। চকু দুটা ফুলি আছিল, যাৰ পৰা স্পষ্টকৈ বুজি পোৱা গৈছিল যে তাই গোটেই ৰাতি টোপনি যোৱা নাই। চকুৰ তলত ক’লা দাগ আৰু মুখমণ্ডলত এক গভীৰ আশংকা।
তাই ঈশানী বৰুৱা। দেৱৰাজ বৰুৱাৰ একমাত্ৰ কন্যা।
“ৰুদ্ৰ বাবু…” ঈশানীৰ কণ্ঠস্বৰ ইমান সৰু আছিল যে বতাহৰ শব্দত সি প্ৰায় হেৰাই যাব খুজিছিল। তাইৰ চকুত পলকতে এটা সকাহৰ ভাব জিলিকি উঠিল।
ৰুদ্ৰই মূৰ জোকাৰি সঁহাৰি জনালে। তেওঁৰ চকুযুৰিয়ে ইতিমধ্যে ঈশানীৰ পিছফালে থকা ডাঙৰ ড্ৰয়িং ৰূমটোৰ ভিতৰভাগ নিৰীক্ষণ কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল। “দেউতাৰ খবৰ কি?” ৰুদ্ৰই চুটি প্ৰশ্ন কৰিলে।
“একে বাৰেই ভাল নহয়।” ঈশানীয়ে বঙলাৰ ভিতৰলৈ বাট এৰি দি ক’লে। “ৰাতিপুৱা চাহ লৈ গৈছিলোঁ, কিন্তু তেওঁ দুৱাৰ নোখোলিলে। ভিতৰৰ পৰা কেৱল ক’লে যে তেওঁক যেন কোনেও আমনি নকৰে। মই বৰ ভয় খাইছোঁ ৰুদ্ৰ বাবু, দেউতাৰ হৃদযন্ত্ৰৰ অসুখ আছে। ইমান মানসিক চাপ তেওঁ সহ্য কৰিব নোৱাৰিব।”
ৰুদ্ৰই ড্ৰয়িং ৰূমৰ সোঁমাজত ভৰি দিলে। কোঠাটোৰ আচবাববোৰ আছিল চৰম বিলাসী আৰু পুৰণি চামে চামে সজাই থোৱা। দেৱালত ওলমি আছিল দেৱৰাজ বৰুৱাৰ কেইবাখনো পুৰণি চিকাৰ কৰা আৰু বঁটা লোৱা ছবি। কিন্তু সেই গাম্ভীৰ্যৰ মাজতে কোঠাটোৰ এচুকত ছ’ফাত বহি থকা এজন ডেকা ল’ৰাই ৰুদ্ৰৰ দৃষ্টি আকৰ্ষণ কৰিলে।
ল’ৰাজনৰ বয়স প্ৰায় ত্ৰিশৰ ওচৰা-উচৰি। পিন্ধনত দামী ব্ৰেণ্ডেড টি-চাৰ্ট আৰু জিন্স। হাতত এটা দামী ব্ৰেণ্ডেড ঘড়ী। সি অতি অমনোযোগীভাৱে ম’বাইল ফোনত কিবা টাইপ কৰি আছিল, কিন্তু ৰুদ্ৰ সোমাই অহাৰ লগে লগে সি মূৰ তুলি চালে। তাৰ চকুৰ চাৱনিত এক ঔদ্ধত্য আৰু বিৰক্তিৰ ভাৱ স্পষ্ট আছিল।
“ঈশানী, এইজন কোন? এই অসময়ত বঙলালৈ পুলিচ নে কোনো নতুন মেনেজাৰ আহিছে?” ল’ৰাজনে ছ’ফাৰ পৰা নোঠাকৈয়ে এক তাচ্ছিল্যৰ সুৰেৰে সুধিলে।
“তেওঁ মোৰ অতিথি, অভিনৱ। অনাধিকাৰ চৰ্চা নকৰিবা।” ঈশানীৰ কণ্ঠত খং আৰু বিৰক্তি মিশ্ৰিত হৈ আছিল। তাই ৰুদ্ৰৰ ফালে চাই ক’লে, “এয়া মোৰ খুড়াদেউৰ ল’ৰা, অভিনৱ বৰুৱা। আমাৰ বাগিচাৰে সৰু-সুৰা কামবোৰ চোৱাচিতা কৰে।”
ৰুদ্ৰই অভিনৱৰ ফালে চালে। তেওঁৰ তীক্ষ্ণ চকুৱে লক্ষ্য কৰিলে যে অভিনৱৰ সোঁহাতৰ আঙুলিবোৰ সামান্য কঁপি আছিল, আৰু ছ’ফাৰ কাষৰ টেবুলত থকা এছট্ৰেটো চিগাৰেটৰ অৱশেষেৰে ভৰি আছিল। সি দেখুৱাবলৈ চেষ্টা কৰিছিল যে সি অতি শান্ত, কিন্তু তাৰ শৰীৰৰ ভাষাই কৈছিল যে সি ভিতৰি ভিতৰি চৰম উত্তেজিত বা চিন্তিত।
“নমস্কাৰ।” ৰুদ্ৰই গম্ভীৰ মাতেৰে ক’লে, কিন্তু হাতখন আগবঢ়াই নিদিলে। তেওঁৰ বাবে চৰিত্ৰটোৰ প্ৰথম অধ্যয়ন সম্পূৰ্ণ হৈছিল। অভিনৱ এজন বিলাসী আৰু সংযমহীন যুৱক, যাৰ চকুৰ কোণত এক গোপন চাতুৰী লুকাই আছে।
ঠিক তেনেতে, ড্ৰয়িং ৰূমৰ কাষৰ কৰিদৰেদি আন এজন প্ৰৌঢ় ব্যক্তি সোমাই আহিল। হাতত কিছুমান ফাইল আৰু আইপেড (iPad)। বয়স প্ৰায় পঞ্চাশৰ ওচৰা-উচৰি, মূৰৰ চুলিবোৰ ঠায়ে ঠায়ে পকিবলৈ আৰম্ভ কৰিছে। চকুৰ চশমাযোৰৰ পিছত থকা চকু দুটা আছিল অতি সজাগ আৰু ধূৰ্ত।
“নমস্কাৰ বৰুৱা জী… অ’হ, ঈশানী মাজনী, বৰুৱা চাবৰ কোঠাৰ ফাইল কেইটামান প্ৰয়োজন আছিল।” মানুহজনে অতি ভদ্ৰ আৰু মায়াবী মাতেৰে ক’লে। তাৰ পিছত তেওঁ ৰুদ্ৰলৈ চালে। “পৰিচয়টো নাপালোঁ?”
“এখেত ৰুদ্ৰ। গুৱাহাটীৰ পৰা আহিছে।” ঈশানীয়ে ক’লে।
“অ’হ! ৰুদ্ৰ বাবু।” মানুহজনে মুখত এটা কৃত্ৰিম হাঁহি সানি ক’লে। “মই প্ৰণৱ দত্ত। বিগত পোন্ধৰ বছৰ ধৰি এই ৰাজগড় এষ্টেটৰ গ্ৰুপ মেনেজাৰ আৰু একাউণ্টছ হেড হিচাপে কাম কৰি আছোঁ। বৰুৱা চাবৰ অতি বিশ্বাসী বুলি ক’ব পাৰে। কিন্তু আজি বৰুৱা চাবৰ কিবা অসুখ হৈছে নেকি? তেওঁ কোঠাৰ পৰা ওলোৱা নাই। বাগিচাৰ নতুন ট্ৰাক কেইখনৰ পেমেন্ট বাকী আছে।”
ৰুদ্ৰই প্ৰণৱ দত্তৰ চশমাৰ পিছৰ চকু দুটালৈ চালে। মানুহজন যিমান ভদ্ৰ, সিমানেই ভিতৰি গভীৰ। তেওঁ ফাইলবোৰ যি ধৰণে বুকুর কাষত সাৱটি ধৰি আছিল, সি বুজাইছিল যে সি এই বঙলাৰ প্ৰতিটো গোপন খবৰ নখদৰ্পণত ৰাখে।
“দেউতাৰ অলপ জিৰণিৰ প্ৰয়োজন, দত্ত ডাঙৰীয়া।” ৰুদ্ৰই এইবাৰ পোনপটীয়াকৈ কথাৰ মাজত সোমাই পৰিল। তেওঁৰ কণ্ঠৰ গাম্ভীৰ্যই কোঠাটোৰ বাকী কেইজনক কিছু সময়ৰ বাবে নীৰৱ হ’বলৈ বাধ্য কৰিলে। “মই ভাবোঁ, বৰুৱা ডাঙৰীয়াৰ সৈতে মোৰ এটা জৰুৰী আলোচনা আছে। ঈশানী, মোক তেওঁৰ কোঠালৈ লৈ ব’লা।”
অভিনৱে ছ’ফাৰ পৰা থিয় হৈ কিবা ক’ব খুজিছিল, কিন্তু ৰুদ্ৰৰ স্থিৰ আৰু ধাৰাল চাৱনিৰ সন্মুখত সি থমকি ৰ’ল। প্ৰণৱ দত্তই অতি সাবধানে এটা দীঘল উশাহ লৈ নিজৰ ফাইলবোৰ জাপি ল’লে। ৰুদ্ৰই বুজি পালে যে এই চাং বঙলাৰ ভিতৰত থকা প্ৰতিটো চৰিত্ৰই একো একোখন মুখা পিন্ধি ঘূৰি ফুৰিছে। এতিয়া সময় হৈছে সেই পুৰণি পাপৰ ছাঁটোক পোহৰলৈ অনাৰ, যিয়ে এই সকলোকে এক অদৃশ্য সূতাৰে বান্ধি ৰাখিছে।