ৰাজগড় চাহ বাগিচাৰ বাৰিষাৰ আবেলিটো ইমান সোনকালে আন্ধাৰ হৈ পৰিব বুলি হয়তো কোনেও ভবা নাছিল। দুপৰীয়াৰ ভাগত বৰষুণজাক কিছু পৰিমাণে কমিছিল যদিও বিয়লি চাৰি বজাৰ লগে লগে সমগ্ৰ আকাশখন পুনৰ ক’লা মেঘে আৱৰি ধৰিলে। দিন দুপৰতে যেন নিশা নামি আহিল। বাগিচাৰ ওখ ওখ গছবোৰৰ মাজে মাজে বতাহজাকে এক কৰুণ আৰু ভয় লগা সোঁ-সোঁৱনি তুলিছিল। বঙলাৰ চৌপাশে থকা মজদুৰ লাইনবোৰত ছাটি ধৰা নীৰৱতাই গোটেই পৰিৱেশটোক অধিক থমথমীয়া কৰি তুলিছিল।
ৰুদ্ৰ বঙলাৰ পিছফালে থকা গেৰেজ ঘৰটোৰ বাৰাণ্ডাত অকলে থিয় হৈ আছিল। তেওঁৰ চকুযোৰ দূৰৈৰ ধূসৰ হৈ পৰা চাহ গছৰ শাৰীবোৰৰ ওপৰত নিবদ্ধ আছিল, কিন্তু মগজুটোৱে দুপৰীয়া সংগ্ৰহ কৰা তথ্যবোৰ অতি খৰচি মাৰি বিশ্লেষণ কৰি আছিল। দেৱৰাজ বৰুৱাই কোৱা ১৯৮০ চনৰ সেই ‘ৰংপুৰৰ জুই’ নামৰ পুৰণি পাপৰ কাহিনীটোৱে ৰুদ্ৰক এটা কথা স্পষ্ট কৰি দিছিল—এইয়া কেৱল এটা ধন দাবীৰ গোচৰ নহয়, ইয়াৰ আঁৰত এক গভীৰ প্ৰতিশোধৰ জুই জ্বলিব লাগিছে। কিন্তু প্ৰশ্ন হয়, ইমান বছৰৰ পিছত হঠাত্ সেই জুইকুৰা কোনে আৰু কিয় জ্বলাই তুলিলে?
“ৰুদ্ৰ বাবু…”
পিছফালৰ পৰা অহা এটা কোমল কণ্ঠস্বৰে ৰুদ্ৰৰ চিন্তাৰ সূত্ৰডাল চিঙি পেলালে। তেওঁ ঘূৰি চালে। ঈশানী হাতত ক’লা ৰঙৰ এটা ডাঙৰ চামৰাৰ ট্ৰেভেল বেগ লৈ থিয় হৈ আছে। বেগটো দেখাত যথেষ্ট গধুৰ লাগিছিল। তাইৰ মুখমণ্ডলত ভয় আৰু ক্লান্তিৰ চিন স্পষ্ট আছিল।
“দেউতাই টকাখিনি সাজু কৰিছে।” ঈশানীয়ে বেগটো ৰুদ্ৰৰ হাতলৈ আগবঢ়াই দি ক’লে। “সৰ্বমুঠ পাঁচ কোটি টকা। দেউতাৰ এটা গোপন লকাৰ আছিল, য’ত জৰুৰীকালীন অৱস্থাৰ বাবে কেছ টকা ৰখা হৈছিল। কিন্তু ৰুদ্ৰ বাবু… মই বৰ ভয় খাইছোঁ। মোৰ মনটোৱে কৈছে কিবা এটা বৰ বেয়া হ’বলৈ গৈ আছে। আপুনি অকলশৰে যাব নেকি?”
ৰুদ্ৰই বেগটো হাতত লৈ তাৰ ওজনটো অনুমান কৰিলে। তাৰ পিছত ঈশানীৰ চকুলৈ চাই অতি শান্ত কিন্তু দৃঢ় কণ্ঠস্বৰেৰে ক’লে, “ব্লেকমেইলাৰজনে চৰ্ত দিছে যে দেউতা অকলশৰে যাব লাগিব। যিহেতু তেওঁৰ সলনি মই গৈ আছোঁ, গতিকে মই অকলশৰে যোৱাটোৱেই নিৰাপদ হ’ব। বেছি মানুহ গ’লে সি সতৰ্ক হৈ পৰিব আৰু মোৰ ফান্দখন কামত নাহিব।”
“কিন্তু আপোনাৰ সুৰক্ষা?” ঈশানীৰ চকুত এক অনামী চিন্তা জিলিকি উঠিল।
“মোৰ সুৰক্ষাৰ চিন্তা আপুনি কৰিব নালাগে, ঈশানী।” ৰুদ্ৰৰ ওঁঠত এটা ক্ষন্তেকীয়া, ৰহস্যময় হাঁহি দেখা গ’ল। “আপুনি মাথোঁ বঙলাৰ ভিতৰত চকু ৰাখক। দুপৰীয়া মই বৰুৱা ডাঙৰীয়াৰ কোঠাৰ পৰা ওলাই অহাৰ সময়ত কোনোবা এজনে আমাৰ কথা চুৰকৈ শুনি আছিল। ঘৰৰ ভিতৰৰে কোনোবা এজন এই খেলখনত জড়িত আছে।”
ঈশানীৰ চকু দুটা পলকতে ডাঙৰ হৈ গ’ল। তাই কিবা ক’ব খোজোঁতেই বঙলাৰ মূল বাৰাণ্ডাৰ ফালৰ পৰা বুট জোতাৰ কৰ্কশ শব্দ শুনা গ’ল। ৰুদ্ৰ আৰু ঈশানীয়ে চালে। অভিনৱ বৰুৱা হাতত এটা চিগাৰেট লৈ সেইফালে আগবাঢ়ি আহিছে। তাৰ চকুযোৰ ৰুদ্ৰৰ হাতত থকা ক’লা চামৰাৰ বেগটোৰ ওপৰত স্থিৰ হৈ পৰিল। তাৰ চকুৰ কোণত এক ক্ষন্তেকীয়া লোভ আৰু চাতুৰীৰ ভাৱ জিলিকি উঠিল, যাক সি অতি সোনকালে লুকুৱাবলৈ চেষ্টা কৰিলে।
“অ’হ, তোমালোক ইয়াত আছা!” অভিনৱে চিগাৰেটৰ ধোঁৱাখিনি বতাহত উৰুৱাই দি ক’লে। “ঈশানী, দেউতাৰ কিবা খবৰ পালানে? মই আৰু দত্ত ডাঙৰীয়াই বাগিচাৰ একাউণ্টছ লৈ বহিব লগা আছিল, কিন্তু বৰুৱা চাবে আজিলৈকে কাৰো সৈতে দেখা কৰা নাই। আৰু এই গুৱাহাটীৰ পৰা অহা আলহীজন ক’লৈ ওলাইছে এই ধুমুহাৰ মাজত?”
ৰুদ্ৰই অভিনৱৰ প্ৰশ্নটোৰ পোনপটীয়া কোনো উত্তৰ নিদিলে। তেওঁ হাতৰ বেগটো অলপ আঁৰ কৰি ল’লে আৰু অভিনৱৰ শৰীৰৰ সামগ্ৰিক ভংগীমাটো নিৰীক্ষণ কৰিলে। অভিনৱৰ কথাত এটা কৃত্ৰিম কৌতূহল আছিল, কিন্তু তাৰ চকুৱে কৈছিল যে সি ইতিমধ্যে কিবা এটা বহুত ডাঙৰ কথা জানে।
“মোৰ অলপ ব্যক্তিগত কাম আছে, অভিনৱ বৰুৱা।” ৰুদ্ৰই গম্ভীৰ মাতেৰে ক’লে। “মই ভাবোঁ আপুনি বাগিচাৰ কামত মনোযোগ দিয়াটোৱেই বেছি ভাল হ’ব। বঙলাৰ ভিতৰৰ চিন্তাবোৰ মোৰ ওপৰত এৰি দিয়ক।”
ৰুদ্ৰৰ কথাৰ সুৰত থকা চোকা ধাৰে অভিনৱক কিছু পৰিমাণে থমকি ৰ’বলৈ বাধ্য কৰিলে। সি খঙেৰে ৰুদ্ৰলৈ এবাৰ চাই একো নকৈ বঙলাৰ ভিতৰলৈ খৰখেদাকৈ সোমাই গ’ল।
ৰুদ্ৰই ঈশানীৰ ফালে চালে। “সময় হৈ আহিছে। চিঠিখনত নিশা বাৰ বজাৰ কথা উল্লেখ আছিল, কিন্তু মই ইয়াৰ পৰা এতিয়াই ওলাব লাগিব। ভলুকাঘাটৰ পৰিৱেশ মই সময়ৰ আগেয়ে পৰীক্ষা কৰি ল’ব খোজোঁ।”
ৰুদ্ৰই চামৰাৰ বেগটো গাড়ীৰ পিছফালৰ ছীটত থৈ ড্ৰাইভিং চিটত বহিল। গাড়ীৰ ইঞ্জিনটো গৰজি উঠাৰ লগে লগে বৰষুণজাক আকৌ তীব্ৰতৰ হৈ পৰিল। ঈশানী বাৰাণ্ডাত থিয় হৈ থাকিল, আৰু ৰুদ্ৰৰ ক’লা এছ.ইউ.ভি. গাড়ীখন ৰাজগড় বাগিচাৰ কুঁৱলী আৰু অন্ধকাৰৰ মাজত অদৃশ্য হৈ পৰিল।
ৰাজগড় বাগিচাৰ পৰা ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ সেই নিৰ্দিষ্ট ভলুকাঘাটলৈ দূৰত্ব আছিল প্ৰায় পোন্ধৰ কিলোমিটাৰ। কিন্তু বাৰিষাৰ ভগা-চিগা বোকা ৰাস্তা আৰু ধাৰাসাৰ বৰষুণৰ বাবে গাড়ী চলোৱাটো এক চৰম প্ৰত্যাহ্বান হৈ পৰিছিল। গাড়ীৰ ৱাইপাৰ দুটাই যিমান জোৰেৰে পানী চাফা কৰিছিল, সিমানেই তীব্ৰতাৰে বৰষুণৰ টোপালবোৰে উইণ্ডশিল্ডত আঘাত কৰিছিল। হেডলাইটৰ হালধীয়া পোহৰটোৱে কুঁৱলী ফালি মাত্ৰ কেইমিটাৰমান দূৰৈৰ ৰাস্তাহে দেখুৱাব পাৰিছিল।
ৰুদ্ৰই অতি সতৰ্কতাৰে ষ্টিয়াৰিংখন ধৰি আছিল। তেওঁৰ সোঁফালৰ চিটত আছিল এখন সৰু লোডেড ৰিভলভাৰ, যাৰ ক’লা লোৰ শৰীৰটো টেবুল লেম্পৰ অভাৱত আন্ধাৰতে জিলিকি আছিল। ৰুদ্ৰই কেতিয়াও অপৰাধীক সহজভাৱে নলয়। সি বুজি পাইছিল যে ব্লেকমেইলাৰজনে যিটো স্থান বাছনি কৰিছে, সেয়া অতি নিখুঁত। ভলুকাঘাট হৈছে ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ এটা অতি নিৰ্জন আৰু খহনীয়াগ্ৰস্ত এলেকা। বাৰিষাৰ সময়ত তাত সাধাৰণ মানুহ দূৰৰে কথা, দিনৰ ভাগতো কোনো নাযায়। কাষতে আছে এক বিশাল নল-খাগৰি আৰু কঁহুৱা বনৰ অৰণ্য, য’ত যিকোনো মানুহে অতি সহজে আত্মগোপন কৰিব পাৰে।
নিশা ঠিক এঘাৰ বাজি বিশ মিনিট যোৱাৰ সময়ত ৰুদ্ৰৰ গাড়ীখন ভলুকাঘাটলৈ যোৱা মূল কেঁচা পথটোৰ শেষৰ সীমাত উপস্থিত হ’ল। ইয়াৰ পিছত আৰু গাড়ী যোৱাৰ কোনো উপায় নাই, কেৱল খোজকাঢ়িহে নৈৰ পাৰলৈ যাব লাগিব।
ৰুদ্ৰই গাড়ীৰ লাইটবোৰ সম্পূৰ্ণ বন্ধ কৰি দিলে। মুহূৰ্ততে সমগ্ৰ বিশ্ব যেন এক চৰম অন্ধকাৰৰ বুকুত বুৰ গ’ল। কেৱল ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ বাঢ়নী পানীৰ প্ৰচণ্ড গৰ্জন আৰু ধুমুহা বতাহৰ শব্দই কাণ ফালি যোৱাৰ উপক্ৰম কৰিলে। ৰুদ্ৰই কেইমিনিটমান গাড়ীৰ ভিতৰতে নিশব্দে বহি ৰ’ল, যাতে তেওঁৰ চকুযুৰি এই ঘিটঘিটিয়া অন্ধকাৰৰ সৈতে অভ্যস্ত হৈ পৰে।
তাৰ পিছত তেওঁ সোঁহাতেৰে ৰিভলভাৰখন লৈ নিজৰ ক’লা জেকেটৰ গোপন জেপত ভৰাই ল’লে। বাওঁহাতেৰে টকাৰ গধুৰ চামৰাৰ বেগটো সাৱটি ধৰি তেওঁ গাড়ীৰ দুৱাৰখন অতি লাহেকৈ খুলিলে। বতাহ আৰু বৰষুণৰ এজাক তীব্ৰ চাবকে লগে লগে তেওঁৰ মুখমণ্ডলত আঘাত কৰিলে। ৰুদ্ৰই নিজৰ জেকেটৰ টুপীটো মূৰত টানি ল’লে আৰু ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ ঘাট অভিমুখে খোজ ল’লে। প্ৰতিটো খোজতে তেওঁৰ জোতা দুটা বোকাত পোত গৈছিল, কিন্তু তেওঁৰ গতি আছিল এজন চিকাৰীৰ দৰেই নিশব্দ আৰু অকম্পিত। অতীতৰ পাপৰ চাবিকাঠী হাতত লৈ যিজন ‘নতুন অপৰাধী’য়ে খেল খেলিব খুজিছে, তাক ধৰিবলৈ ৰুদ্ৰ এতিয়া ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ এই ভয়ংকৰ অন্ধকাৰৰ মাজত সম্পূৰ্ণ সাজু।
