অসমৰ হৃদয়ত ধ্বনিত হোৱা বহাগ বিহু কেৱল এটি উৎসৱ নহয়—ই আমাৰ জীৱনধাৰা, কৃষিভিত্তিক সংস্কৃতি, আৰু সামূহিক আত্মাৰ এক সজীৱ প্ৰকাশ। গছ-গছনিৰ নতুন পাত, ঢোল-পেপাৰ সুৰ, গামোচাৰ মৰম—এই সকলোবোৰে একেলগে গঢ়ি তোলে অসমীয়াৰ চিৰচেনা পৰিচয়। কিন্তু সমসাময়িক সময়ত বহাগ বিহুৰ এই প্ৰাণস্পৰ্শী সত্তাই এক গভীৰ সংকটৰ সন্মুখীন হৈছে।
এতিয়া বিহু বহু ক্ষেত্ৰত মঞ্চ-কেন্দ্ৰিক, বাণিজ্যিক অনুষ্ঠানলৈ ৰূপান্তৰিত হৈছে। গাঁৱৰ নামঘৰ বা পথাৰৰ প্ৰাকৃতিক পৰিৱেশৰ সলনি, LED পোহৰ, উচ্চ শব্দৰ ডিজে সংগীত আৰু স্পনচৰশ্বিপে বিহুৰ মূল সুৰক ঢাকি পেলাইছে। প্ৰশ্ন উঠিছে—এই আধুনিকীকৰণ উন্নয়ন নে আত্মবিস্মৃতি?
বিশেষকৈ উদ্বেগজনক হৈছে অসমীয়া পৰম্পৰাগত বয়ন শিল্পৰ অৱনতি। গামোচা, মেখেলা-চাদৰ কেৱল কাপোৰ নহয়, ই এক সাংস্কৃতিক দলিল। তথাপিও, যান্ত্ৰিক উৎপাদন, বাহিৰৰ সস্তা বিকল্প আৰু বজাৰৰ প্ৰতিযোগিতাই থলুৱা তাঁতীসকলক প্ৰান্তিক কৰি তুলিছে। যি হাতবোৰে একসময়ত সংস্কৃতি বোৱাই আনিছিল, সেই হাতবোৰে এতিয়া জীৱিকাৰ সংকটত জুৰুলা।
ইয়াৰ লগে লগে, ‘সাংস্কৃতিক আক্ৰমণ’ বুলিও যি আলোচনা চলিছে, তাক সম্পূৰ্ণৰূপে উপেক্ষা কৰিব নোৱাৰি। বহাগ বিহুৰ নামত বহু ক্ষেত্ৰত বাহিৰৰ সংগীত, নৃত্য আৰু ফেশ্বনৰ আধিপত্য দেখা গৈছে। বিশ্বায়নৰ যুগত সংস্কৃতিৰ আদান-প্ৰদান স্বাভাৱিক, কিন্তু যেতিয়া ই স্থানীয় সত্তাক মচি পেলাবলৈ আৰম্ভ কৰে, তেতিয়া ই সতৰ্কতাৰ বিষয় হৈ পৰে।
আন এটা গুৰুত্বপূৰ্ণ পৰিবর্তন হৈছে অসমীয়া আঞ্চলিকতাৰ স্বৰূপত। আগতে যি আঞ্চলিকতা আছিল অন্তৰ্ভুক্তিমূলক আৰু সাংস্কৃতিক গৌৰৱৰ আধাৰত, এতিয়া বহু ক্ষেত্ৰত ই ৰাজনৈতিক বা পৰিচয় সংকটৰ সৈতে জড়িত হৈ পৰিছে। বিহুৰ দৰে উৎসৱে যি একতাবোধ সৃষ্টিৰ ক্ষেত্ৰ আছিল, সেয়া কেতিয়াবা বিভাজনৰ আয়না হৈ পৰিছে।
তথাপিও, সকলো ছবি নিৰাশাজনক নহয়। বহু যুৱক-যুৱতীয়ে পুনৰ থলুৱা সংস্কৃতিৰ প্ৰতি আগ্ৰহ দেখুৱাইছে—হাতত গামোচা, মুখত বিহুগীত, সামাজিক মাধ্যমত থলুৱা শিল্পৰ প্ৰচাৰ। এই প্ৰচেষ্টা ক্ষুদ্ৰ হ’লেও, আশাৰ বীজ বোৱাইছে।
এই পৰিস্থিতিত প্ৰয়োজন এক সজাগ, সুসংহত প্ৰচেষ্টা—য’ত আধুনিকতাৰ সুবিধা গ্ৰহণ কৰা হ’ব, কিন্তু পৰম্পৰাক বিস্মৃত নকৰাকৈ। বিদ্যালয়, সামাজিক সংগঠন আৰু চৰকাৰে মিলি থলুৱা তাঁতী, শিল্পী আৰু সংস্কৃতিক সংৰক্ষণৰ বাবে দৃঢ় পদক্ষেপ ল’ব লাগিব।
বহাগ বিহু কেৱল উদযাপনৰ বিষয় নহয়; ই আমাৰ অস্তিত্বৰ প্ৰতিচ্ছবি। যদি আমি ইয়াক কেৱল এক ‘ইভেন্ট’ হিচাপে চাবলৈ আৰম্ভ কৰোঁ, তেন্তে হয়তো এদিন ইয়াৰ আত্মাই নিঃশব্দে হেৰাই যাব।
