ৰিমি…বয়স ২৬। বিয়া হৈ আহিছিল গুৱাহাটীৰ এটা মধ্যবিত্ত পৰিয়াললৈ।
সকলোৱে কৈছিল — ধুনীয়া বোৱাৰী। ৰন্ধা-বঢ়াত পাকৈত, কথাবোৰ মিঠা।
কিন্তু ঘৰৰ ৪ দেৱালৰ মাজত ৰিমিৰ দম বন্ধ হৈ আহিছিল।
স্বামীৰ চাকৰি শ্বিফ্ট ডিউটি। শাহুৱে নিয়ম শিকায়। বোৱাৰীয়ে এনেকৈ থাকিব লাগে।
ৰাতি ১ বজাৰ পিছত ফোনটোৱেই আছিল তাইৰ খিৰিকী। Instagram, Facebook ৰীল।
সেইখিনিতে চিনাকি হল “ৰাহুল”ৰ সৈতে…বয়স ২৯…নিজকে “ইভেণ্ট মেনেজাৰ” বুলি কয়।
উতনুৱা প্ৰেম এনেকৈ আৰম্ভ হয়:
1. প্ৰথম মাহ: “আপুনি বহুত স্পেচিয়েল। ঘৰত বুজি নাপায় নেকি?”
2. দ্বিতীয় মাহ: “গুৱাহাটীখন বহুত ডাঙৰ। আপোনাৰ বাবে চাকৰি, স্বাধীনতা দুয়োটা আছে।”
3. তৃতীয় মাহ: “এদিন লগ কৰোঁ। GS Road ৰ কেফেত।”
ৰিমিয়ে গ’ল। নতুন কাপোৰ, নতুন হাঁহি। ৰাহুলে ক’লে — “মই তোমাক বুজোঁ। ঘৰলৈ উভতি যাব নালাগে।”
এদিন পুৱা ৰিমিৰ বিছনা খালী। এখন চিঠি — “মা, মোক ক্ষমা কৰিব। মই নিজৰ জীৱন বিচাৰি গ’লোঁ।”
কিয় “হেৰাই” যায়? ৩ টা কাৰণ
মহিলা আয়োগ আৰু কাউন্সেলাৰসকলৰ লগত কথা পাতি ওলোৱা ৩ টা আটাইতকৈ ডাঙৰ কাৰণ:
1. মানসিক নি:সংগতা: নতুন চহৰ, নতুন পৰিয়াল। বন্ধু নাই। স্বামীয়ে সময় নিদিয়ে। তেতিয়া ফোনৰ “মৰমৰ কথা” ভাল লগা হৈ পৰে।
NCRB ৰ মতে, ঘৰুৱা বিবাদ আৰু নি:সংগতা ৩৫% কেছৰ মূল কাৰণ।
2. অৰ্থনৈতিক আৰু সামাজিক চাপ: “বোৱাৰী মানে সেৱিকা” — এই মানসিকতা। নিজৰ পইচা, নিজৰ সিদ্ধান্ত নাথাকে। তেতিয়া “নতুন জীৱনৰ সপোন” মৰীচিকা যেন লাগে।
3. উতনুৱা প্ৰেমৰ ফান্দ: চহৰত এনেকুৱা বহুতো লোক আছে যিয়ে দুখী মহিলাক চিনাক্ত কৰে। মৰমৰ অভিনয় কৰে। পিছত শোষণ কৰে। কেতিয়াবা পতিতা চক্ৰলৈকে ঠেলি দিয়ে।
শেষত কি হয়?
ৰিমিৰ দৰে বহুতে ২ মাহ পিছত ঘৰলৈ উভতি আহে। অপমান, আৰু ভঙা মন লৈ।
কিছুমানে আৰু নাহে। তেওঁলোকৰ ফাইল “ট্ৰেছ নাই” বুলি পৰি থাকে।
গুৱাহাটী আৰক্ষীৰ এগৰাকী বিষয়াই কৈছিল:
“আমি প্ৰতি মাহে ৮-১০ গৰাকী ‘নিখোজ বোৱাৰী’ৰ গোচৰ পাওঁ। ৭০% ক্ষেত্ৰত আৰম্ভণি হয় এটা ফোন কল আৰু ‘তুমি বহুত ভাল’ — এই এষাৰ কথাৰে।”
সমাধান কি?
১. কথা পতা: ঘৰত বোৱাৰীকো “মানুহ” বুলি মতামত সোধক।
২. সজাগতা: “অনলাইনত হঠাতে মৰম দেখুওৱা কোনো অচিনাকি” ৰ পৰা সাৱধান।
৩. সাহায্য: সাহায্য লাগিলে 181 – মহিলা হেল্পলাইন, 112 – আৰক্ষীক ফোন কৰক।
পৰিসংখ্যা
নেছনেল ক্ৰাইম ৰেকৰ্ড ব্যুৰো NCRB ৰ তথ্য অনুসৰি অসমত প্ৰতি বছৰে গড়ে ৮০-৯০ গৰাকী মহিলা নিখোজ হোৱাৰ গোচৰ পঞ্জীয়ন হয়।
ইয়াৰে ৬৫% ১৮-৩৫ বছৰ বয়সৰ বিবাহিত/অবিবাহিত মহিলা।
গুৱাহাটী মহানগৰীত ২০২৩-২০২৫ চনৰ ভিতৰত নিখোজ মহিলাৰ গোচৰ ২২০+। ইয়াৰে বহুতো গোচৰত পিছত “নিজ ইচ্ছাত ঘৰ এৰা” বুলি উল্লেখ থাকে।
মহিলা আয়োগ আৰু NGO ৰ তথ্য মতে, এই “নিজ ইচ্ছাত যোৱা” কেছৰ ৪০% ৰ পিছত থাকে অনলাইন/চহৰীয়া উতনুৱা প্ৰেম — অৰ্থাৎ নতুন সম্পৰ্ক, ভ্ৰম, আৰু অৰ্থনৈতিক/মানসিক চাপ।
সামৰণি
গুৱাহাটীৰ উতনুৱা প্ৰেমে কাৰো জীৱন সুন্দৰ কৰা নাই। ই কেৱল দুটা পৰিয়াল ভাঙিছে।
ধুনীয়া বোৱাৰী “হেৰাই” নাযায়। তেওঁলোকৰ মনৰ কথাবোৰ আমি “শুনা” বন্ধ কৰিলে, সন্মান নিদিলে, তেতিয়াই তেওঁলোকে নিজকে “হেৰুওৱা” বুলি ভাবে।
আৰু সেই খালী ঠাইখন ভৰাবলৈ এজন “ৰাহুল” সদায় ৰৈ থাকে।
কথা এষাৰ মনত ৰাখক: ঘৰ ভিতৰত মৰম নাপালে, মানুহে বাহিৰত মৰম বিচাৰে। আৰু সেই বিচাৰোতে বহুতে হেৰাই যায়।
